Siberië

KAMPEERTREKTOCHT DWARS DOOR DE TAIGA IN SIBERIË (Intertrek, 2005)

Siberië, land van sneeuw en ijs. Dat is tenminste zoals iedereen zich het hele gebied ten oosten van Rusland voor de geest haalt. Maar wat weten we nu echt van dit land?

Het zuiden is het domein van de taiga. In de zomer geen sneeuw en ijs, maar uitgestrekte bossen, vlakten en moeras. In dit seizoen is de kou die de mensen in de winter teistert ver te zoeken. De thermometer slaat al snel boven de 30 graden aan.
Dit is het seizoen dat ik kennis zal maken met een bijzondere streek. Tijd voor een avontuur in niemandsland...



Het begin:
De reis begint met een luxe vlucht naar Moskou. De eerste kennismaking met deze stad is groots. Het is het seizoen van de bruiden, een grote stoet trekt aan ons voorbij. De kou is verdreven en de tijd voor feesten begint. Samen met de bruiden feesten we mee. We laten ons vervoeren van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid. Maar het meest indrukwekkend blijkt het vervoermiddel zelf.
Onder de grond is het Ďmuseum der armení te zien. Dit is het grote metrostelsel dat de vele plekken van de stad met elkaar verbind. Op de vele ondergrondse stations kijk ik echt mijn ogen uit. Mooi detail zijn de koperen beelden. Het verhaal gaat dat je geluk kunt afdwingen door te wrijven over de hondenneuzen. Deze staan er dan ook glimmend bij en je ziet vele russen er met hun hand even langs gaan. Daarnaast is het vele marmer indrukwekkend om te zien.

De waarheid:
Na de toeristische citytour wordt het tijd onze reis te vervolgen. Er staan nog 2 vluchten op het programma dus we zitten nog wel even in de lucht. De tussenstop is een test in onze russische taal. Al snel blijkt dat niemand die vaardig is. Als we bedenken toch maar eens te kijken of we al in kunnen checken komt er een zenuwachtige russische op ons af. Of we willen opschieten want ze wachten alleen nog op ons. Hm, die oproep hadden we eerder duidelijk gemist.
Maar goed we mogen weer verder en komen even later aan in Chita. Een grote stad in het zuiden van siberië. Maar nu nog geen tijd om er iets van te zien.
We vertrekken gelijk met een bus naar een meer afgelegen oord in de omgeving. Na een echte russische snack onderweg in een restaurant komen we aan in Araglť. Dit voormalige legerkamp is omgebouwd tot vakantiepark en ziet er gemoedelijk uit. Het ziet er zelfs wat romantisch uit zo met zonsondergang aan het grote meer. Maar voor ons nog geen tijd om te luieren want de spullen moeten verdeeld. Dit is het moment van de waarheid.

Onze russische gids bekijkt wat we bij ons hebben en geeft her en der aan wat er achtergelaten wordt. Dan komen de spullen erbij die nog verdeeld moeten worden. Tja, het zou een pittige reis worden, maar moet dit echt allemaal mee? En ja, even later ben ik een groot stuk klimtouw, klimgordel, tent, zakken eten en nog wat kleine spullen rijker. En dan moet ik nog hopen ook dat ik de helft voor niets mee sleep... want het touw is alleen voor nood.
Dan is er eindelijk tijd om even rust te pakken. De gids wil ons graag een paar mooie films van eerdere reizen laten zien. Halverwege voel ik een por in mijn zij. De beelden zijn ongelooflijk mooi, maar toch heeft de reis bij mij zijn tol geŽist. Ik zat met ogen dicht te kijken...
Ik worstel mij door mijn slaap heen, maar word pas echt goed wakker als we de mededeling krijgen nog naar de sauna te kunnen gaan. Een echte russische sauna sla ik niet af. Nieuwsgierig loop ik achter de anderen aan. Tot verbazing van de russen trekken wij ons niets aan van de gemelde tijden voor mannen en vrouwen. Alles en iedereen loopt ineens naakt door elkaar. En ook dat tweede blijkt niet gepast, begrijpen we als een russische vader geschokt zijn kinderen naar binnen haalt. En dat terwijl wij net op weg zijn van de sauna naar het koude meer voor een dompelbad.

Het vervoer:
Goed bepakt staan we de volgende ochtend klaar om te worden opgehaald. Met een legertruck zullen we het laatste stuk op weg worden gebracht tot Lake Bount. Vol ontzag kijken we naar de truck die uiteindelijk het terrein oprijdt. De banden zijn bijna net zo groot als ikzelf. We schuiven aan op de houten banken en kijken nog 1 keer naar wat ons onderkomen was deze afgelopen nacht. Het asfalt krijgt steeds meer weg van een gatenballet en slingerend en met horten en stoten houdt het grote gevaarte ons op de weg. Het asfalt houdt al snel op te bestaan en dan merken we pas echt waarom een gewone bus niet had volstaan. Hele rivieren worden overgestoken en het is maar goed dat het dak van stof is want menigmaal lijk ik zover op te veren dat een bult op mijn hoofd het resultaat zou zijn geweest. Buurman en buurvrouw maken soms met bruut geweld kennis in een poging op de houten banken te blijven zitten. De houten leuning is ook allang niet comfortabel meer volgens mijn inmiddels blauw wordende rug. Maar het avontuur wint het van de toenemende pijn. Dit is een rit om nooit meer te vergeten. Beng, daar zit ik weer bijna bij mijn buurman op schoot. Tot eindelijk een klein dorp in zicht is. Daarachter houdt alle beschaving op. Wat rest is een lift met vissersboten tot aan de overkant van het meer en dan zijn we alleen met de natuur.

Vriendjes?:
Nou ja, alleen? Duizenden muggen verwelkomen ons voor onze tocht. Nog nooit heb ik er zoveel tegelijk gezien op een vierkante centimeter. En dan scheen dit nog niet eens zo extreem te zijn. Voor mijn eerste kennismaking in ieder geval wel meer dan genoeg. Je moet vriendjes met ze worden was het advies. Maar hoe doe je dat als ze met zovelen door elkaar heen zoemen? Wel eens vriendjes geworden met iemand in een overvolle zaal? Maar ik geef niet snel op en geef deze profiteurs nog even het voordeel van de twijfel. Ga nooit af op een eerste indruk is mij wel eens verteld. Met dat gegeven in mijn achterhoofd probeer ik ze maar even te negeren en stap ons witte zandstrand op.

Want dit stuk strand lijkt zo uit een reclamespot te komen. Water, wit zand, alleen de boomhut en het drinken uit de kokosnoot ontbreken nog. Maar ook zo is het een waar paradijs. We zetten de tenten op en nemen een duik in het aangenaam koele water. Vissers hebben gezorgd voor verse vis en ook de russische wodka blijkt ons paradijs te hebben bereikt. Met als resultaat dat de kookploeg toch echt dacht de pannen boven het vuur te hebben gehangen. Maar bij nadere inspectie hingen ze er een meter naast. Ach, alles kan en iedereen voelt zich opgelaten over wat komen gaat.

Het vertrek:
De volgende ochtend wordt een deel van de voorraad verstopt aan de oever van het meer. Dit hebben we pas weer nodig als we teruggekeerd zijn. De gids vraagt nog of we handschoenen nodig hebben. Wij kijken hem niet begrijpend aan. 30 Graden is het hier, we zijn wel wat gewend. Maar ze zijn niet tegen de kou. Later ben ik blij dat ik ze heb aangepakt.
De eerste stappen in de taiga maken duidelijk dat alles hier om overleven gaat. We volgen een wildspoor, maar de beesten hebben duidelijk niet het idee dat iets hun volgen gaat. Want waar is dat spoor dan gebleven? Dat zie je toch, wijst onze gids. Maar zijn gebaren wijzen ons naar niets. De afgebroken takjes zien wij niet, maar de stelligheid van onze gids maakt ons volgzaam. De handschoenen blijken een grootse gift want al snel zitten we midden in een dicht struikgewas waar je liever je handen niet aan openhaalt. Een weg banen met voeten en handen dus.

De eerste heuveltop hebben we al snel bereikt. De pas zit er vooraan goed in. Voor ons strekt een grote grasvlakte zich uit. Zo te zien krijgen de armen even rust. Genietend van het schitterende vergezicht plof ik neer op de grond. En ja, daar zijn mijn toekomstige vriendjes weer. Vrolijk zoemen ze om mij heen alsof ze allemaal tegelijk willen vragen wat ik er hier van vind. Iets te opdringerig vind ik zelf want ze prikken en porren als ik ze niet gelijk een antwoord geef. Maar hoe kan ik wat ik zie omschrijven? Ik heb er nog geen woorden voor en laat het bij mijn gevoel. Ik laat ze hard zoemend raden naar mijn antwoord. Toch wel opgelucht zie ik de laatsten van de groep arriveren. Ik laat mijn vriendjes weer even alleen en stap snel achter de vertrekkende groep aan naar het lonkende gras.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is... water, heel veel water. Wat van veraf nog een mooi ruwe grasmat leek, blijkt een groot moeras. Grote graspollen steken boven een halve meter water uit. Had ik een circuscursus moeten volgen vooraf? Het lopen wordt balanceren en inschatten wat de pol onder je voeten gaat doen. Zwenkt hij uit naar links, naar rechts, naar voren? En incasseren dat hij dan net weer even wat anders doet. Snel een foto willen nemen blijkt hier een vergissing, want voor ik het weet lig ik met 1 arm omhoog om mijn camera niet onder te dompelen, languit in het zompige moeras. Ik lach om mijn ongeduld en voel het water dankbaar door mijn uitgedroogde kleren opgezogen worden. Dit was mijn eerste frisse duik.

Om niet al te veel later nog eens goed onderuit te gaan. Ik voel mij al helemaal 1 met het landschap op deze manier. Misschien iets te onbesuisd maar ik geniet met volle teugen. Het tweede deel verloopt echter zonder verdere dompelingen en ik houd het verder tot de avond droog. Op een grote rivierdoorwading na dan, maar daar gingen voor 1 keer de schoenen en broek bij uit.

De kampeerplek is mooi, gelegen aan een kleine rivier waar we dankbaar gebruik van maken om ons in op te frissen. Ondertussen plukt de gids de eenden kaal die onderweg geschoten zijn. Nee, jagen is hier niet voor het plezier, maar een welkome en nodige aanvulling op ons diner. Als vegetariŽr ben ik benieuwd hoe het meegekookte vlees zal smaken. Want hier is het een onderdeel van het leven en hoort het er ook voor mij bij. Eerlijk en heerlijk.

De uitdaging:
Enkele spullen worden herverdeeld om de groep meer bijeen te kunnen houden. Optimistisch neem ik wat nieuwe spullen in ontvangst. Ik voel me sterk en denk de wereld aan te kunnen. En dat was misschien iets te enthousiast gedacht. Want de volgende dag voel ik mij ver wegzakken in het natte mos. De pas is hoger dan ik dacht en halverwege vraag ik mij af of ik het tot boven haal. Voor het eerst moet ik vragen of een tochtgenoot mijn rugzak op mijn rug wil hangen. Het ontbreekt me aan de kracht om dit zelf nog te doen. Maar mijn wil is sterk en ik weet dat ik meer kan dan ik denk. Mijn spieren protesteren maar mijn wil duwt mij omhoog. De achterblijvers verwelkomen mij in hun groep en met een laatste krachtsinspanning zie ik eindelijk weer voor mij uit. Het uitzicht op de pas is schitterend. De inmiddels vaste ondergrond draagt mij verder en mijn krachten keren terug. De schoonheid van het volgende dal geeft een adrenalinekick en ik heb het gevoel of ik zweef als ik mijn rugzak afdoe voor de late lunch.
Hout sprokkelen, vuur maken, in de pan roeren voor een mix aan pasta en soep. Een soort poeder wordt boven het vuur omgetoverd tot een zoete frisse drank. Allemaal vreemd maar lekker.

Na de lunch wordt het tijd om te beraden wat we verder gaan doen. Afdalen tot het dal lijkt een te grote stap en besloten wordt om vlak onder deze pas een kampeerplek te zoeken. De gids gaat vooruit en even later zien we aan een plastic fles die als markering in een eenzame boom in de omgeving gehangen is, dat we onze bestemming voor die dag hebben bereikt. De struiken worden kaalgeplukt om ons een comfortabel bed voor de nacht te bezorgen. De dag wordt langzaam nacht en het schouwspel van de langzaam wegzakkende zon is adembenemend mooi. Lang lig ik onderuitgezakt op mijn stenen bank te kijken naar hoe de zon ons verlaat.

Een wijze les:
Vol nieuwe energie pak ik de volgende ochtend mijn rugzak in. De afdaling naar het dal is lang maar eenvoudig. Al snel komen we weer meer bomen tegen, maar in niets lijkt het op het bos wat we eerder hebben gezien. Hier geen groen maar kale takken. Het lijkt of een verwoestende brand hier zijn tol heeft geŽist. Maar al snel zien we ook de veerkracht van de natuur. Lage takken worden al snel hoger en de begroeiing dichter. We lopen door een bos dat zich langzaam hersteld. De sfeer van de kracht van de natuur is voelbaar en maakt nederig. Het is een eer om hier te mogen zijn.
Onderaan het dal stroomt een brede rivier. Een tijd lang blijven we haar volgen en komen in een groene weide van gras. De witte pluimen wuiven ons toe en brengen een totaal nieuwe wereld met zich mee. Bij een grote boom langs de rivier strijken we neer voor de lunch.

En dan blijkt dat een kampvuur zich hier makkelijk tot een grote brand kan verspreiden. Met man en macht moeten we voorkomen dat het dorre gras niet met ons vuur aan de haal gaat. Een barricade van water wordt om ons kampvuur verspreidt. Het gras geeft zich daarmee gelukkig gewonnen en de brand blijft beperkt. De gids blijkt onderweg niet alleen naar de natuur gekeken te hebben maar heeft er ook dankbaar gebruik van gemaakt. Trots laat hij zijn buit aan verschillende bladeren zien. Dankbaar drinken wij even later een goddelijke thee.

De tocht volgt nog een stuk de rivier. We steken hem over en vervolgen de route aan de andere kant. Het terrein wordt ruiger, de stenen groter. Uiteindelijk is het bijna springen van steen op steen. De rivier buigt af naar rechts en wij volgen de bocht. Om de hoek wacht een grote verrassing. Wat ik hier niet had verwacht met deze hitte lag nu flonkerend voor mijn neus. Grote plakkaten sneeuw bedekken het stenige landschap. Mooie witte dekens met randen van bijna blauw ijs. De ultieme plek om even de rugzak af te doen. Vol verwondering loop ik in het rond. Hoe kunnen deze stukjes kristal zich handhaven bij deze temperatuur? Mijn hand glijdt langs de koude substantie. SiberiŽ zit vol verrassingen blijkt ook hier maar weer.
Met lichte tegenzin hang ik mijn rugzak weer op mijn rug en verlaat deze plek. Wetend dat ik haar op de terugweg in ieder geval nog 1 keer mag zien. We volgen de rivier verder en stuiten dan op een zijtak die niet blij lijkt ons te zien. Woest buldert het water voor ons in de door ons gevolgde rivier. De stenen onder de kolkende massa zijn nat en glad. Maar de gids lacht. Gelukkig valt het dit jaar jaar wel mee, hier kunnen we makkelijk overheen. Het touw wat ik blijkbaar al dagen voor deze passage meesjouw, blijft onaangeroerd in mijn rugzak. Met een grote dosis wantrouwen begin ik aan mijn overtocht. Maar de gids blijft rustig en danst als een springbok over de natte stenen heen. Mijn vertrouwen wint terrein en ik geef mij over. Niet veel later sta ik versteld van mijn kunnen aan de overkant.

Als we terugkijken naar waar de rest blijft borrelt er langzaam een onrust in mij op. Een groepje staat chaotisch om elkaar heen rond een grote steen. 1 Van mijn tochtgenoten blijkt ongelukkig uitgegleden en ligt creperend van de pijn op de grond. De gids springt terug over de stenen en niet veel later verschijnt de groep met een hinkelende tochtgenoot tussen hen in. Haar knie is verdraaid en met geen mogelijkheid lijkt zij deze hindernis te kunnen halen.

Maar dan komt onze gids in actie. Het touw en de klimgordel zijn nodig. Kundig wordt er een touwbrug over de kolkende massa gemaakt. Mijn tochtgenoot wordt in het harnas gehesen en met een beresterke kracht tilt onze gids haar omhoog en haakt haar aan het touw. Vijf man staan al aan de overkant klaar om haar naar zich toe te trekken. En voor er afgeteld lijkt te zijn zoeft ze al door de lucht. Binnen een paar seconde zit ze naast me op de grond en beseft nog maar nauwelijks wat er in die korte tijd allemaal is gebeurd.

Gelukkig is de plek voor het te bouwen basiskamp dichtbij en strompelend redt ze de bestemming. Hier zullen we een paar dagen blijven staan. In die tijd zal zij behandeld worden met alles wat we aan medische kennis in huis hebben om haar klaar te stomen voor de terugtocht. Want anders dan hoe we gekomen zijn kunnen we niet terug.

Eenmaal bekomen van de schrik neem ik de tijd om de plek rond het basiskamp goed in mij op te nemen. We zitten op de volgens mij enige open plek in een verder groot dicht woud aan de oever van de rivier. Het bos is weer compleet anders dan wat ik tot nu toe heb gezien. Dikke plakkaten mos bedekken de bast en de takken en maken het plaatje tot een grillig geheel. Een donker spookbos dat past bij de gebeurtenis die eerder plaatsgevonden heeft.
Maar dan begint de gitaar te spelen die mee is gesleept op deze tocht. We hebben een russische documentairemaker mee die een verslag zal maken van ons avontuur. En met de tonen van de muziek en de stem die een russisch lied voortbrengt verandert de sfeer. Het kampvuur knettert vredig en de rivier stroomt voorbij om te zien wie haar gasten zijn. We zijn toegelaten in een nieuw paradijs.

Aan de overkant van de rivier doet een steile wand mij omhoog kijken. Dit is de uitdaging voor de komende dag. Ik kijk en voel de tinteling in mijn lichaam om omhoog te gaan. Maar de dag is bijna voorbij en ik zal nog even geduld moeten hebben. Alles op zijn tijd. Eerst nog genieten van de versgevangen vis die in folie ligt te wachten in het vuur.

Een vooruitzicht:
De volgende dag gaat het stijgen zonder rugzak snel. Met handen en voeten klauteren we via het mos en de stenen omhoog. Eenmaal boven wacht een verpletterend uitzicht. Piepkleine tenten steken geel af tegen al het groen. Wolken geven een schouwspel aan kleuren in de lucht. De zon prikt op mijn zoute huid. En ik zie bergen tot aan de horizon. De bergen die we de volgende dag van dichterbij zullen mogen zien.

De avond valt en ik krijg een cursus in het schoonmaken van de gevangen vis. Ongelooflijk hoeveel er in zoín korte tijd gevangen zijn. Een waar feestmaal staat er op het menu.

Peak Kart:
Bij het opkomen van de zon word ik onrustig. De eindbestemming en het doel van de reis komen in zicht. Vandaag zullen we zover mogelijk Peak Kart proberen te bereiken. De hoogste top in dit gebied. Een lange klim volgt. Na alle moeras ben ik toch nog verbaast dat het ook op deze hoogte nog zo nat kan zijn. Maar dankbaar ben ik er ook voor, als ik mijn hand tot een kommetje maak en met volle teugen het vocht naar binnen zuig. De zon brand fel en de zweetdruppels stromen van mijn gezicht. De begroeiing wordt dunner en dat betekent dat we al een stuk opgeschoten zijn.
Als we de begroeiing achter ons gelaten hebben wordt het tijd voor de lunch. Een markant rotsblok biedt ons een steun in de rug en leunend nemen we het landschap in ons op. Ruige bergen strekken zich voor ons uit. De hoeveelheid adrenaline zorgt dat ik niet stilzitten kan. Terwijl de rest zit loop ik in het rond.

Eindelijk staat een deel van de groep op. De rest heeft besloten dat het hier al mooi genoeg is en zal blijven wachten tot wij terugkeren. Vol ongeloof zie ik ze achter mij kleiner worden. Veel te nieuwsgierig wat de rest van het landschap mij brengt.
Weer een etage hoger houden we stil. Al meer tot rust door het overweldigende landschap leg ik mij erbij neer dat dit het meest haalbare is. Genietend kijken we om ons heen. Dan staat de gids op om te vragen wie er nog verder willen gaan. Even blijf ik zitten maar wanneer een tochtgenoot zegt: ďJe bent hier maar 1 keer...Ē, hoef ik niet meer verder na te denken. Mijn spieren vinden het misschien wel genoeg maar ik wil meer. En dus gaan we met een nog verder uitgedunde groep verder op pad.

Een kleine pas is uiteindelijk het hoogste punt wat we kunnen bereiken. De tocht naar de top is waarschijnlijk nog 2 uur meer en zoveel tijd is er niet. Maar meer hoeft voor mij ook niet. Het is hier schitterend. De top torent nog hoog boven ons uit, maar de dalen die we naar alle kanten in kunnen kijken zijn diep en wonderschoon.
Allen anders, een eigen karakter, een eigen taal. De ondergrond waar we op staan voldoet aan die van het hooggebergte, ik sta op puin en gruis. Alleen als je daar zelf al eens op hebt gestaan begrijp je hoe mooi ook zoín maanlandschap kan zijn.

Gelukkig en voldaan aanvaart ik de terugtocht. Een top beklimmen is mooi, maar hier is in de omgeving ervan zijn al indrukwekkend genoeg. De verspreid rustende tochtgenoten haken op de terugweg weer bij ons aan. Tijd om weer naar het basiskamp te gaan.

De terugtocht:
De volgende dag maken we nog een kleine trip naar een sneeuwveld stroomafwaarts bi de rivier. Deze hadden we 2 dagen eerder van bovenaf zien liggen en dat wilden van dichtbij nog wel even zien. Mooi blauw ijs flonkert onder het grote gewicht van de sneeuwmassa. Ik kan mijzelf niet bedwingen en kijk met camera in de aanslag mijn ogen uit.

Ďs Middags is het moment van de waarheid aangebroken. Zal de knie van mijn tochtgenoot het houden en de terugtocht naar de bewoonde wereld aankunnen? Eigenlijk geen vraag want hoe dan ook ze moet er door heen. Gesteund door stokken waagt ze de eerste stappen en wonder boven wonder blijft ze staan. De terugtocht kan beginnen.

Dezelfde tocht als de heenweg volgen we, dezelfde kampeerplekken doen we aan. Alleen de pas omzeilen we door meer door een lager gelegen gebied te gaan. De zon blijkt sterk, want wat eerder nog diepe moerasgrond was blijkt nu dan toch meer het grasland dat ik op de eerste dag had gezien. En zo is ook het landschap de laatste dagen daardoor weer heel anders om te zien.
Nog 1 keer de heuvel die deze taiga scheidt van het meer. De takken zwiepen om mijn oren in de snelheid waarin iedereen de aanblik naar ons witte strand wil zien. Nog een paar stappen verwijdert en dan is de glinstering van het water tussen de bomen door te zien. Uitgelaten gooien we onze rugzakken af en storten ons in het water van het meer. Het weerzien brengt gemengde gevoelens met zich mee. Het liefst zou ik omkeren en de bewoonde wereld nog even achter me laten. De paradijselijke plek laat mij uitgestrekt liggen in het witte zand. Met mijn ogen dicht komen alle beelden van de afgelopen dagen nog een keer voorbij.

En besef ik dat er nog meer avonturen zijn...

Chita:
De volgende dag zien we de vissersboten over het meer onze kant op komen varen. Ze brengen ons terug naar het dorp waar ons avontuur begonnen is. Een zo mogelijk nog imposantere legertruck zal ons terugbrengen naar de grote stad. Chita wacht op ons, een stad waar het toerisme gelukkig nog niet doorgedrongen is. In een hotel dat heel toepasselijk de naam Taiga draagt ploffen we neer op bed. Een echt bed is altijd weer even wennen na zoveel dagen tent. Frisse geuren van net gedouchte mensen en de zachtheid en schoonheid van lakens en matras voelen nog even onwerkelijk aan. Ik lig en sluit mijn ogen om nog even weg te zijn van hier.
Maar ook hier zijn heeft zijn charmes. De douche was koud maar doet het in ieder geval. De wcís spoel je door, door er een emmer water in te gooien, maar er zitten in ieder geval deuren in. Als mij op de gang wordt gevraagd of ik nog beschikbaar ben, voel ik mij ineens ontzettend getrouwd. Het is een mooi hotel en ik ben blij dat de luxe nog even achterwege blijft.
De volgende dag verkennen we de stad. Het communisme is hier duidelijk nog niet uit het straatbeeld verdwenen. Het grote beeld van Lenin voldoet voor ons als ontmoetingsplaats.
Het meest onder de indruk ben ik van een wijk met houten huizen. Het houtsnijwerk is schitterend en de kleuren maken het helemaal af. Typisch voor deze omgeving want ook de dorpen bestaan uit deze huizen, maar in een stad met verder overal beton had ik ze niet meer verwacht. Zelfs een helemaal uit hout opgetrokken kerk is er nog te zien. Jammer genoeg gesloten want ik had het graag van binnen willen zien.

Transsiberië-express:
Een dag later vertrekken we alweer uit deze stad en zullen de komende dagen doorbrengen in een coupť van een trein. Maar niet zomaar een trein. We zullen 4 dagen onderweg zijn met de transiberiŽ-express. Deze brengt ons het hele eind van Chita terug naar Moskou. Een echte test in onthaasting dus. En na zoveel dagen actief in de weer kun je niet anders dan je er helemaal aan overgeven. Een landschap van vele kleuren bos trekt aan ons voorbij. De eerste nacht is helder en ik kan de slaap nog lang niet vatten. Het raam staat nog wagenwijd open en ik vergaap mij aan de duizenden sterren in de lucht. Een stukje eeuwigheid maakt mij in deze immense trein even heel klein. Het duizelt me als ik uiteindelijk slapen ga.

De medereizigers zijn rustig, vooral gezinnen die gewend lijken aan de lange tocht. Wij drentelen heen en weer tussen coupť en restauratie. Drinken wisselt zich af met lezen en hangen op de bank. Om iedere keer overeind te schieten als er een stad of dorp in zicht komt. De stations zijn een hele belevenis, het is een drukte van belang. Vele kooplui proberen hun waar te verkopen, wat vooral uit eten en drinken bestaat. Al snel staat onze coupť vol met brood, vers fruit en gerookte vis. Een wereldse lunch waar we onze vingers bij aflikken.
De dagen gaan traag en snel tegelijk. Hoewel er niet veel lijkt te gebeuren stapelen ook hier de indrukken zich op. De paar woorden engels die sommige van mijn medereizigers kennen zijn genoeg voor een enkel kort samenzijn. Soms zijn er niet zoveel woorden nodig. En soms is het een uitkomst dat een tochtgenoot toch een aardig woordje russisch spreekt. Een ontmoeting met een soldaat volgt. En hoe dronken hij ook lijkt, hij voelt zich vereerd om even in ons gezelschap te mogen zijn. En dat gevoel is wederzijds. En duurt tot we uiteindelijk afscheid moeten nemen als ook wij op onze eindbestemming zijn.

De gastvrijheid van de mensen in siberiŽ zal ik niet snel vergeten. Het duurt soms even voor het ijs gebroken is, maar als dat gebeurt komt er een brede lach. En die lach zal ik mij altijd blijven herinneren. Warm en trots op hun land.

En mijn vriendjes? Ach, gewapend met de juiste kleding kan ik ze de volgende keer aan.



Ga naar startpagina