SKATETOCHTEN

OMMEN - GRAU (65km+50km)

VRIJDAG:
Het Hemelvaartsweekend is zelden zonnig ingeluid. Ook dit keer laat de hemel haar tranen zien. De hoop van de vroege ochtend vervliegt al snel als om 9.00 uur het eerste vocht wordt afgetroefd door een fikse regenbui. De haast om weg te gaan wordt al snel een treuzeldag.

Mijn afgesproken lift zegt dat we gaan. De regen tikt gezellig tegen de autoruit als we richting Ommen gaan, maar het getik wordt langzaam minder. De hemel kijk meewarig naar benee. Een sprankje hoop keert terug, de auto uit blijkt zelfs een droge onderneming en mijn tocht kan dus toch beginnen.

Geen dwarse straatnaamborden zoals in Brabant, geen knooppuntborden waar Limburg in omgetoverd is. De echte paddestoel en fietsborden met naam en km dienen zich hier aan. Het enige dat tegenwerkt is de al na 200 meter teruggekeerde miezer die mij verkleumd tot op het bot.
Niet gelijk want regenjas en broek doen eerst nog naar behoren hun werk. Maar mijn broek begint een spoor van sop te vormen, resten wasmiddel blijken een zeef voor de gore-tex stof. Mijn regenjas is te warm en mijn softshell heeft zich eerder al bewezen dus mag dat nogmaals doen. Maar dwars zet hij nu alles open en wordt mijn zweet door mijn kleding heen met regenwater vermengd.

Ommen, Witharen, Balkbrug, bij Haaiweide onder de snelweg door en Koekange is in zicht. Daar heen en terug geskate, want 1 keuze links in plaats van rechts blijkt pas enkele kilometers verderop verkeerd. Voor 1 keer terug want doorweekt de tocht verlengen was niet echt mijn plan. Dus terug en na wat twijfel het nauwelijks zichtbare bordje bondscamping richting Koekangerveld gevolgd.

En dan toch eerder dan verwacht een camping op mijn pad. De camping is klein maar blijkt een paradijs. De bewondering bezorgt mij al snel een plek in de schuur in plaats van op het veld. Eerst drogen en de natte spullen uit en dan wordt zelfs een warme maaltijd gepresenteerd. Tegenstribbelen heeft geen zin, want het aangeven dat ik voor mijn eigen maaltijd zorgen kan wordt heel vriendelijk genegeerd. De gastvrouw staat erop en staat al snel met een groot bord nasi klaar. En afslaan van deze grootse gift voelt wel heel erg raar dus neem ik zelfs als vegetariër de kip voor lief. In de hoop dat ook mijn maag dit stukje naastenliefde wel waarderen kan.

Mijn kleren hangen te drogen aan een bolderkar, mijn kaart op de tafeltennistafel, een heuse stoel ernaast. Voor 1 keer geen vertier in deze ruimte hier, maar dampend avontuur. De laatste koude rillingen spoel ik met een warme douche heerlijk van mij af. Morgen staat een tocht naar Drachten op de kaart. Ik hoop dat ondanks de voorspellingen de ingeschatte 60/70 km toch droger zullen zijn dan vandaag.

ZATERDAG:
De nattigheid heeft mij die nacht onrustig gemaakt. De ochtend dient zich aan en het gefluit van de vogels doen mij bijna opstaan. Bijna want een blik op de klok geeft pas 5 uur in de ochtend aan. met het afrekenen nog voor de boeg dus iets te vroeg om op te staan. Maar onrust maakt mijn slaapzak om half 7 te benauwd. Ik rek het inpakken nog tot 8 uur maar de boer is wel iets gewend en zo neem ik de gok om op dit tijdstip toch al melding te gaan maken van mijn aanstaande vertrek. Twee slaperige ogen uit het keukenraam doen mij vermoeden dat ik de boer toch uit zijn bed heb op doen staan. Maar goed, met een laatste blik op de mooie Morénenhoeve skate ik van de camping weg.

Was gisteren de dag van de regen, vandaag dient zich al snel het slechte wegdek aan. Het asfalt laat mijn spieren na de afslag naar links bij Echten nauwelijks wennen aan de nieuwe dag. Maar de bosrijke omgeving schenkt mijn spieren afleiding, hier de wieltjes af en de smalle bospaden op moet ook een lust zijn voor het oog. Mijn spieren laten het getril gewillig op zich afkomen en schrikken dan ook nog niet als ze bij Ruinen de eerste klinkers zien. Na Ansen richting het natuurgebied van Rheebruggen hebben ze echter wel alweer genoeg van die stenen gezien.

Maar hier begint het wegdek pas echt goed mijn spieren door elkaar te schudden, trillen wordt langzaam balanceren tussen de schots en scheef gelegde stenen door. In vissengraat en regenboogkleur, patronen en kleuren schieten niet, maar kruipen nu onder mij voorbij. Rollen is meer stappen en na iedere paar honderd meter sta ik stil en kijk ik even achterom. Zo traag vooruit, een afrader en toch ook een aanrader tegelijk. Want dit middeleeuwse landschap is geweldig om te zien. Toch houd ik bij Uffelte de klinkers even voor gezien. De provinciale weg naar Diever heb ik de schade qua tijd weer een beetje ingehaald maar een nieuwe poging met een mooiere weg naar links worden weer duur betaald. Asfalt wordt al snel weer klinkerweg en zo verleidt een klein geasfalteerde fietsafslag mij tot een volgend avontuur. Want terug gaan is geen optie, zelfs als het lonkende asfalt al na een paar honderd meter haar ware aard als schelpenpad laat zien. En dus weer stapvoets verder.

Vanaf Diever daarom verstand op nul en langs de provinciale weg in rechte lijn omhoog, glibberend door de neergestormde bladeren en takken. Mijn spieren vangen deze glijpartij dankbaar op nu ze even van alle getril af zijn. De weg naar Zorgvliet is nog schitterend door bos en langs vlakten vol met zand. Daarna ga ik Elsloo, Makkinga en Donderbroek met oogkleppen voorbij. Voor Haule denk ik af te steken naar Waskemeer. Maar ook hier houdt het asfalt het na honderd meter het voor gezien en wordt weer het loopvermogen van mijn schoenen op wielen flink getest. Of stepvermogen eigenlijk want met 1 skate in rechte lijn vooruit en 1 als afzetbeen wordt het een soort skateboarden zonder board.
Maar sneller dan lopend bereik ik na een ruime kilometer weer geasfalteerde grond. Zo rol ik moe maar voldaan bij Bakkeveen een camping op.

ZONDAG:
Dag 1 de regen, dag 2 het wegdek, dag 3 de harde wind het element dat mij voor de zoveelste uitdaging doet staan. Daar waar de wind vandaan komt is de richting die ik juist op wil gaan. In Drachten biedt ik mijn spieren rust en mijn lichaam geniet van iedere zonnestraal. De stoeprand biedt mij een zetel aan en voor ik het besef is mijn verschijning al gezien. Belangstellend is een man achter mij komen staan. Geen man met lege handen maar met de lunch al klaar. En zo geniet ik op die stoeprand onverwacht van een gul geschonken volle kom met soep en brood. Want ach, zij zouden net aan tafel gaan toen ze mij zagen staan. “Zet kom en bord maar bij dat hoekhuis daar en goede reis voor straks!”, breed lachend geniet ik van dit grootse gebaar.

Mijn lichaam voelt sterk als ik van Drachten in rechte lijn naar Grou toe ga. Voor de eerste pont nog even kleunen over weer een schelpenpad. Maar pont na pont is het landschap adembenemend mooi en is wandelen op wielen een vorm van voortbewegen en stilstaan bij de schoonheid om mij heen.

Tot stilstaan 10 km voor Grou voor een andere belevenis zorgt. Mijn linker skate hapert en rolt niet langer voort. Eigenwijs beveel ik mijn skate om door te gaan en tot vlak voor Grou wordt mijn bevel met lichte tegenzin gehoord. Gepiep en gekraak zijn een niet echt zwijgzaam protest en mijn doel om Leeuwarden nog te halen vandaag krijgt steeds meer tegenspraak. Het oponthoud en een blik op de klok doen mij besluiten om in Grou niet verder te gaan. Geen stok of steentje bij mijn wiel, bij inspectie blijkt 1 van mijn lagers compleet aan gort te zijn gegaan.
Dankbaar kijken de glimmend blootgelegde kogeltjes mij aan. het is en mooie tocht geweest, verder willen ze niet gaan. De elementen hebben het deze tocht gewonnen van mijn materiaal. Maar het was weer een mooie tocht, al was het een van de zwaarste van allemaal.

Ga naar skatetochten
Ga naar startpagina