L'Himalaya des Alpes

Massif des Écrins



ÉCRINS NATIONAAL PARK EN VALLÉE DE LA CLARÉE (2018)


Een trektocht in 2 delen.

Waar ga je heen? Noem de Mont Blanc en iedereen begint te knikken. Noem de Écrins en het blijft even stil. Om van de Vallée de la Clarée nog maar te zwijgen. Toch liggen de gebieden hemelsbreed niet heel ver van elkaar vandaan.


Nu moet ik toegeven dat ik er tot vorig jaar ook nog niet van had gehoord. Gek eigenlijk want de Écrins behoort tot de allermooiste gebieden van de Franse Alpen. En dan ligt daar net boven ook nog de verborgen schatkamer van de Vallée de la Clarée. Een vallei die populair is bij de Fransen maar haast geen enkele buitenlander lijkt er van te hebben gehoord. Misschien zou ik het ook stil moeten houden. Zo onaangetast en adembenemend mooi. In totaal drie weken lang heb ik tussen de meest spectaculaire bergen mogen staan.


Het is juni. De tijd begint te dringen. Nog steeds heb ik geen definitieve beslissing genomen en de vakantietijd komt eraan. Ik merk dat ik behoefte heb aan gezelligheid. Even niet alleen op pad. Dus de keuze valt uiteindelijk op een groepsreis, een huttentrektocht in de Franse Alpen met reisorganisatie SNP. Vorig jaar met deze organisatie naar de Pyreneeën geweest en dat was goed bevallen. Nu dus weer Frankrijk en de ondertitel ‘Het mooiste van de Franse Alpen’ heeft mijn interesse stevig gewekt. Het is de tweede keer dat de naam Écrins in een jaar tijd voorbij komt en nu weet ik zeker dat ik er heen wil gaan. Een nieuwe reis is geboren.


En omdat de groepsreis relatief kort is plak ik er net als vorig jaar nog een eigen tocht achteraan. De ideale mix van samen op pad zijn en mijn eigen weg kunnen gaan. Al was mijn eigen bestemming nog wel even zoeken. De groepsreis zou namelijk al het hele Écrins gebied beslaan. Gelukkig vond ik in een reisgids een ander gebied. Onbekend maar zeker niet minder mooi. De omschrijving maakte me nieuwsgierig en al snel wist ik dat de beschreven huttentrektocht van vier dagen om te buigen moest zijn naar een wildkampeertrektocht waarbij ik het liefst minimaal 6 dagen op hoogte zou blijven staan. Het plannen en zoeken op de kaart kon beginnen. De vlinders in mijn buik zeiden dat ik de juiste keuze had gemaakt.


Een gevoel dat is gebleven. Geen woord gelogen dat ik in het mooiste gebied van de Franse Alpen zou komen te staan. Nog steeds lijken mijn hoofd en hart achtergebleven terwijl mijn lichaam zich langzaam weer aanpast aan een ritme zonder rugzak. De vele vergezichten branden nog na.


Huttentrektocht Écrins (SNP)


Altijd weer spannend wie er meegaan met zo’n groepsreis. We verzamelen op Rotterdam Centraal. Als ik aan kom lopen zie ik gelijk een bekend gezicht. En niet veel later komt een tweede oud tochtgenoot me tegemoet. Zelfs de reisleidster blijkt dezelfde als die van vorig jaar. Gelijk alweer een warm gevoel om met gelijkgestemden opnieuw op pad te gaan.


De reis voorloopt voorspoedig en aan het einde van de middag staan we dan ineens midden tussen die bergen. De Franse Alpen laten hun eerste hoge toppen zien vanaf de berghelling van het dorpje Mizoën. Klein maar fijn, al zullen we van het dorpje zelf niet heel veel zien. De volgende ochtend trekken we er met een eerste klim gelijk stevig tegenaan. Oef… mijn lichaam heeft in de aanloop naar deze zomer de nodige haperingen gekend dus qua conditie loop ik, hoorbaar hijgend, zwoegend de eerste helling op. Er komt geen einde aan. Meer op wilskracht dan iets anders maar wetend dat mijn basis voldoende moet zijn om me vooruit te blijven duwen. Ervaring weet gelukkig ook dat de energie vanzelf zal gaan stromen. Het werk dat nu verzet wordt laat mijn zintuigen tintelen en schudt mijn spieren wakker. Na vandaag zal iedere stap vanzelf weer makkelijker gaan.


De eerste klim zit er puffend en steunend op. De eerste vergezichten dienen zich aan. Vanaf Plateau d’Emparis worden we gelijk al getrakteerd op de eerste gletsjers. Ook de top van de majestueuze La Meije laat zich na een eerste doorkijkje nu voor het eerst in al haar glorie zien. Een berg die me om meerdere redenen bij zal blijven. Een berg die ik kan blijven zien. En waar we vanuit onze gite de etappe die avond in Les Terrasses ook prachtig uitzicht op houden.


De volgende dag staan de tassen voor het bagagevervoer al weer vroeg klaar. Ook wij zijn vroeg uit de veren. De koffie die de vorige avond niet meer te krijgen was staat met een grijnzende eigenaar van de gîte bij het ontbijt wel voor ons klaar. Een zegen voor velen. En na een pittige afdaling dient onherroepelijk de eerste klim zich ook weer aan. Mijn spieren herinneren zich eindelijk wat ze al jaren doen. Die rugzak is nog licht. Over een ruime week moeten ze er met heel wat meer kilo’s tegenaan. Maar het voelt alsof ze het me vergeven. Ik voel me sterker bij iedere stap, mijn schoenen verwelkomen de prachtige bergpaden en de uitzichten zijn adembenemend.


Zwaar. Zo kun je de rondtocht om het Écrins gebied zeker omschrijven. Volgens sommige gidsen zelfs te scharen bij de zwaarste lange afstandspaden die Europa rijk is. Het zit hem vooral in de vele hoogtemeters die moeten worden overbrugt. En het terrein is er een om van te watertanden voor de echte berggeiten. Makkelijke paadjes wisselen zich hoog bij de passen vaak af met pittig technisch terrein. Niet een tocht om zonder bergervaring gelijk aan te beginnen. Maar heb je al wat bergmeters op je cv staan en heb je geen hoogtevrees? Dan zou ik er zeker een keer voor gaan.


Acht dagen later komen we vol indrukken terug in Mizoën. Een laatste keer samen eten. Een extra drankje om nog niet naar bed te gaan. Maar dan is het de volgende ochtend toch echt tijd om afscheid te gaan nemen. De groep vertrekt naar Nederland. Ik heb in mijn hoofd niet eerder willen schakelen naar mijn eigen reis maar nu dient die zich echt aan. En ik heb er zin in. Zin om me nog verder onder te laten dompelen in deze prachtige bergomgeving. Zin om een nieuw solo avontuur aan te gaan. Kijken hoe mijn plan zich zal ontwikkelen.


Solo wild kampeertrektocht Vallée de la Clarée


Na een rustdag met bivak op 2500m hoogte boven het dorp La Grave reis ik met de bus via Briançon door met een pendelbus naar de Vallée de la Clarée en het pittoreske dorpje Névache. Mijn rugzak laat zich niet meer zo makkelijk tillen. Volgeladen met kampeerspullen en eten voor 6 dagen kan ik voor mijn gevoel wel de hele wereld aan. En dan is daar weer die eerste klim. Nu met volle bepakking voelt hij weer even net zo zwaar aan als toen ik met de groep vertrok. Dus is het even zweten. Maar ook weten dat dit ook al snel weer beter zal gaan. En ik loop sowieso vanaf de eerste stap van top tot teen te grijnzen. Iedere zweetdruppel betekent dat ik weer dichter bij die mooie vergezichten kom te staan.


Na dag 2 kijk ik bedenkelijk naar de beschrijving van wat me de volgende dag te wachten staat. ‘Als het angstzweet je in dit couloir al uitbreekt, keer dan om en neem de variant, de afdaling naar het Lac Rouge is nóg steiler.’ De variant lijkt me een afknapper, die leidt terug naar het dal dus het lijkt me sowieso mooi de uitdaging aan te gaan. En anders zien we vanaf daar wel verder. Al staat veiligheid voorop prent ik mezelf in mijn hoofd, want alleen op pad zijn is heerlijk maar kent ook zo zijn eigen gevaar.


Een prachtige stille en blokkenrijke wandeling verder sta ik dan voor het genoemde couloir. Geen paden meer hier. Oriënteren op kompas en laverend je weg zoekend de helling en graat op gaan. Een helling die van veraf loodrecht leek. Maar ook nu ik er dichtbij ben lijkt de hellingsgraad niet veel vriendelijker. Ik zet er mijn eerste stappen tegenaan. En nog een paar. En nog wat. Tot ik op een derde besluit om niet verder te gaan. Geen angstzweet maar ik ben alleen en het is technisch wel gewaagd. Meer dan ik zou willen. Meer dan ik alleen op die helling met mijn zware rugzak aan wil gaan. Dus keer ik terug naar het meer waar het laatste pad eindigde en kijk weer op mijn kaart. De variant laat ik links liggen, dwars over de berghelling mijn weg zoekend kan ik aansluiten op een pad die mij een veel mooiere route beloofd. En die beslissing wordt meer dan beloond. Want wat een bivakplek heb ik die nacht! Met uitzichten waar iedere bergliefhebber van droomt.


Mijn beslissing levert me de volgende dag wel een nieuwe pittige uitdaging op. Bij de Col des Béraudes zie ik iemand voor me klauterend via een rotswand het laatste stuk de col op gaan. Met dagbepakking goed te doen maar ik moet ook hier met volle rugzak tegenaan. Ik zet me schrap, ik weet wat ik kan en voel de eerste rotspunten stevig verankerd in mijn handen. Mijn voeten voelen grip. Mijn beenspieren duwen alle extra gewicht zonder al te veel morren omhoog. Ik voel de adrenaline van de diepte naast me en onder me. Maar technisch is het niet moeilijk. En dat ik meerdere mensen op de col heb zien staan geeft me het vertrouwen dat het voor mij toch zeker ook te doen moet zijn. Want klimmend omhoog denk ik ook alvast aan de uitdaging aan de andere kant omlaag. Ik weet wat ik kan en hier kan ik er voor gaan.


En wat een beloning weer. Al blijf ik deze keer niet te lang op de col staan. Volgens mijn planning moet ik nog een heel eind naar mijn volgende bivak. En het liefst maak ik nog een afslag om het gemiste meer van de vorige dag alsnog mee te pakken nu ik via mijn eigen omweg alsnog aan de juiste kant van de berghelling sta. Na de col is de verleiding om een duik te nemen in het blauwwitte water van Lac des Béraudes echter te groot. Een meer met vele dagjesmensen dus ik houd het maar beschaaft. Een heerlijke plons en mijn kleding weer uitgespoeld voel ik me als herboren. En met een frisse blik besluit ik dat Lac Rouge een meer is dat aan me blijft ontsnappen. Je kunt niet alles willen. Mijn uitgestippelde dagtocht is zonder de extra tour al lang genoeg en omdat ik nooit helemaal zeker ben van hoe laat ik mijn nieuwe bivakplek zal vinden besluit ik zonder uitstap naar Lac Rouge verder af te dalen. Bij iedere stap verder van de splitsing vandaan voel ik een hapering. Ik kan het meer niet makkelijk loslaten maar tegelijkertijd weet ik dat ik het juiste doe. En na nog 1 keer omkijken loop ik er definitief van vandaan. Al zegt een klein stemmetje vanbinnen… wie weet komt het nog… ooit… misschien zelfs al volgend jaar. Wie weet.


De volgende ochtend begint koud. Erg koud. Zelfs voor mijn ontbijt wil ik nog niet de tent uit gaan. En dat wil voor mij wat zeggen. Onderweg naar het eerste meer voor die dag vraag ik iemand naar de weersvoorspellingen voor deze en komende dagen. Mijn laatste update is inmiddels 3 dagen oud. Dat het kouder is, is geen verrassing. Maar na een kleine dip zal het volgens deze mensen snel weer beter gaan. Een kleine dip. Bij mijn lunch dwarrelt de eerste sneeuw door de lucht. Sneeuw! De dichte wolken leken er al op maar dit was toch niet echt wat in de voorspelling van die mensen had gestaan. Al snel zet de wind ook steeds verder aan. En komen er dicht ingepakte mensen naar beneden vanaf de col die ik op wil gaan.


Wat een prachtig mysterieus plaatje levert dit weerbeeld op. Ik loop vol verwondering met een brede glimlach in het hart van de wolk. De uitzichten zijn verdwenen. De wind slaat de sneeuwvlokjes om mijn oren. Mijn warme kleding, muts en handschoenen heb ik ondertussen tevoorschijn gehaald. Mij kan niets gebeuren. Het voelt als een kadootje dat ik in dit weer op de col mag staan. Wat een magische wereld. En geen betere manier om warm te blijven dan om door te blijven gaan. Dus pak ik nog een extra stukje graat mee voor ik afdaal naar mijn beoogde plekje voor mijn tent. Om vanaf daar ook nog meerdere malen een helling op te lopen. De wind jaagt de wolken langs de bergkammen. Een voorstelling die me de adem beneemt. Tot ik uiteindelijk na het vastzetten van nog wat extra scheerlijnen besluit toch maar mijn tent in te gaan.


Bevroren water is het eerste wat mij opvalt als ik de volgende ochtend op pad ga om water te scheppen uit Lac Long. Niet het meer zelf maar op alle kleine poeltjes eromheen ligt een laagje ijs. En overal een minuscuul laagje sneeuw. Gelukkig ben ik op mijn trektochten op alles altijd voorbereid.


Ik vertrek in de vrieskou. En ben blij als de eerste zonnestralen zich over de berghelling laten zien. Om niet veel later alweer met korte broek en alleen een t-shirt de volgende helling op te gaan. De laatste grote klim. Nog een keer mag ik naar boven. Ik geniet met volle teugen. Bij het eerste meer van die dag zie ik de toppen van de Écrins achter me weer opdoemen. Ze zijn mijn hele trektocht nooit echt ver van me vandaan. Maar iedere keer weer benemen ze me de adem. Iedere keer zoekt mijn blik ook die ene berg. La Meije. Die is sinds deze vakantie toch wel echt bovenaan mijn favorieten komen te staan. Het volgende meer volgt. Het massief achter me laat zich al weer iets beter zien. Nog meer kleinere meertjes weer. En dan sta ik op mijn laatste pas. Een uitsmijter op bijna 3000m hoogte. Bergtoppen zover het oog maar reikt. Een prachtige beloning. Een meer dan waardig afscheid. Al weet ik daar al heel zeker dat ik opnieuw ergens op deze hellingen zal komen te staan.


La Meije, je suis sûr nous nous reverrons!



***




Groepsreis Écrins: Een huttentrektocht via reisorganisatie SNP met startpunt Mizoën via de Tour de l’Oisans (GR54) met de klok mee rond het hele Écrins gebied. Verslag in foto’s: klik hier


Solo trektocht Vallée de la Clarée: Een kampeertrektocht met startpunt Névache rond de Vallée de la Clarée. Route 3 uit de reisgids Met uitzicht op de Écrins (Uitgeverij Robert Weijdert) met aanpassing van dag 2 (voor mij dag 3). Verslag in foto’s: klik hier



Ga naar startpagina