A Swiss Adventure

Fietsen Zwitserland



Fietsen door Zwitserland via Rijn en Aare (2016)


Ik ben een wandelaar. Iemand die zich met rugzaktrektochten het liefst buiten de gebaande paden begeeft. En ik ben een inline-skater. Een skater die daarbij mooie paden boven skatebare paden verkiest. Al gaat dat gelukkig vaak samen.

Ik ben een wandelaar die ook soms fietst. Zoals met wandelen en skaten daarbij liefst rondtrekkend van a naar b en verder. Maar tot nu toe waren de tochten weinig uitdagend. Al kwam een trektocht van Amsterdam naar Berlijn er door zijn lange dagafstanden dicht tegenaan. Dit keer wilde ik de stoute schoenen aantrekken. Geen vlakke tocht maar de hoogte in. Geen simpele tocht maar buffelen op de pedalen. Het hoofd uit, de benen aan. En gaan...

De bestemming werd Zwitserland. Te volgen routes: Rhein-Route 2 en Aare-Route 8, beide uitgezet door Veloland Schweiz. De Rijn volgend van Basel tot aan de oorsprong bovenin in de Alpen bij de Oberalppas (2044m) en vervolgens fietsend via de oorsprong van de Aare bovenin bij de Grimselpas (2165m) naar de monding van de Aare bij Koblenz in de Rijn. Met als toegift de Furkapas (2431m) daar tussenin. En als toetje via de Rijn weer terug naar de trein. In Basel.

Het werd een heerlijk, heet en adembenemend avontuur.

De wekker gaat. Mijn fiets staat klaar, mijn tassen volgepakt. De trein vertrekt en met een extra overstap sta ik even later in Basel aan de start van een nieuw avontuur. Het voelt nog even onwennig. Een keer in het buitenland zonder wandelschoenen aan. Maar als de pedalen eenmaal draaien… Alles om me heen is vlak. Geen berg nog om tegenaan te gaan. Maar wat is het heerlijk om weer eens volbepakt mijn fiets te laten werken.

Nou ja mijn fiets, mijn benen zijn de eerste dag na weinig kilometers al klaar. Maar dat was nu juist ook het plan. Geen kilometers vreten. Rustig aan. En zo zie ik gestaag alsnog vele kilometers onder mijn banden door gaan. Vlak worden heuvels, heuvels laten de eerste contouren van het echte werk zien. Door mist nog iets versluierd dienen de Alpen zich langzaam aan. Ik voel mijn ritme versnellen, mijn handen trekken aan het stuur, mijn benen zetten zich schrap. Mijn hart slaat een slagje over. Wat wil ik daar graag alvast middenin komen te staan. Die bergen… Ja ik kan er niets aan doen. Mocht ik nog twijfelen of ik wel een bergfietser ben, dat vlakke kan ik niets mee. Alleen maar snel vooruit. Doe mij maar 4km per uur bergop en slingerend mijn stuur proberen recht te laten staan.

De aanloop naar de Alpen via de Rijn is al schitterend, zeker wanneer je na de kromming bij het Bodenmeer ook eindelijk echt de bron voor je gevoel al kan zien. Die hoogte, afgetekend in de verte maakt ongelofelijk nieuwsgierig naar wat ik nog meer ga zien. Ahum… ja daar fluit mijn lichaam me dan toch even stevig terug. Je kan veel willen maar klimmen is toch iets om niet zomaar aan voorbij te gaan. Die eerste echte klimdag laten mijn benen uiteindelijk uit protest mij van mijn fiets doen gaan. Lopen. Duwend met fiets de laatste helling op. Dat was toch niet het plan? Maar alles nu is training benen, de camping zoekend weet ik dat ik de generale repetitie zonet dubbel en dwars heb gehad.

En zo blijkt die glimlach niet meer van mijn gezicht te poetsen de volgende dag. De eerste bergpas op. De tweede volgt de dag erna. Een file vormt zich achter mij, de auto’s eerbiedig wachtend tot die slingeraar de weg weer aan de ronkende motoren laat. Een file vormt zich voor mij. Ook daar wachten auto’s, want die kunnen mij en mijn file spijtig genoeg niet voorbij. De weg is hier te smal. Nou ja, spijtig… de blikken in de auto’s staan zwaar geamuseerd. Die slingeraar, dat was het dus, die verstomd hier elk verkeer. Maar het mag de pret niet drukken, dus word ik aangemoedigd vanuit opengedraaide ramen keer op keer. En slingerend fiets ik verder. Tot de benen echt zeggen, nu even niet meer. De weg weer even vrij, de duim omhoog voor sneller willende banden.

De derde pas hebben mijn benen het ritme eindelijk gelijk te pakken. En dan hoeft het ineens niet meer. Ik zuig de indrukken op bovenaan deze laatste pas, de ontlading komt pas later. Suizend naar beneden moet ik ineens in de remmen staan. Ik heb het geflikt en kom hier met volle teugen genietend met ontzettend veel mooie herinneringen vandaan. De rest van de tocht is uitfietsen. De bron van de Rijn verlatend trekt het landschap van de Aare aan mij voorbij. Denkend aan wat geweest is, nieuwe ervaringen opsnuivend. Een laatste kleine helling. De aanmoediging van fietsers die niet weten waar die benen eerder zijn geweest. Ik werp ze een geamuseerde glimlach, want ik weet het natuurlijk wel. En dan is daar Basel weer. Niets veranderd en toch is alles anders

Een fietstocht in plaats van wandeling. De bergen op pedalen. Het was wat nieuw voor mij, maar eenmaal aan dit fietsavontuur geproefd, volgen er zeker meer!


Klik voor het complete fotoverslag op kittysfotos.


Gebruikte routeboeken:
- Fietsen door Zwitserland
- Veloland Schweiz 8 Aare-Route



Ga naar startpagina