SKATETOCHTEN

SKATETOCHT KATWIJK AAN ZEE - MAASSLUIS (50km)

Met weer andere skates trek ik er deze zaterdag op uit. Volgepakt voor een heel weekend weg maak ik de reis naar Katwijk aan Zee. Voor ik het weet sta ik weer waar ik een paar weken geleden op de bus ben gestapt. Het is alsof de tijd even stil heeft gestaan. De zoute lucht van de zee komt me tegemoet.

Een huiverig begin:
En keer eerder ben ik met mijn skates richting Scheveningen gegaan. Toen via Leiden dus niet ver van Katwijk vandaan. Een beetje huiverig ben ik dan ook voor de weg er naar toe. De laatste keer liet ik de duinen aan mijn rechterhand en ging ik er niet doorheen. Een lange route van klinkerwegen bleek toen mijn keus te zijn. Nu hoop ik een andere weg te vinden die mij meer zal laten genieten dan alleen het stoppen aan het eind.

Aan het einde van de boulevard van Katwijk schieten 2 fietsers voor mij de duinen in. Het begin van het pad ziet er heuvelachtig maar ook goed geasfalteerd uit en ik besluit de fietsers achterna te gaan. Er volgt een schitterende route slingerend door een bijna onwerkelijk heuvellandschap.

Alleen mijn nieuwe skates voelen deze deining nog niet zo goed aan. Het lijkt alsof ze niet alleen dwars liggen om de heuvels op te gaan, maar dat ze ook de beloning van de heuvels weer af aan zich voorbij willen laten gaan. De stroefheid van het rollen laten me soms bijna stilstaan en zachtjes dringt de vraag over de haalbaarheid van mijn doel voor dit weekend zich aan mij op. Om op zondag uiteindelijk in Middelburg de trein terug te kunnen nemen, moet ik vanavond minstens de grens tot Zeeland zijn gepasseerd. Maar het hoofdbreken wordt al gauw overstemd door een duin dat al mijn energie opslokt.

Wandelende fietsers:
Alsof het antwoord op mijn vragen zich via de natuur aan mij opdringt, sta ik nog net niet stil halverwege deze berg. Het einde in het geloof in mijn skates en het einde van deze tocht, galmt het in mijn hoofd. De eerste mogelijkheid naar huis en lekker uitgestrekt op de bank mijn plannen weer herzien.

Maar op de automatische piloot weten mijn benen niet van stoppen en sta ik toch nog rollend op de top. En ook al is een duin geen berg van 3000 meter hoogte, met het uitzicht verdwijnen ook hier de twijfels in mijn hoofd. Er is alleen maar plaats om om me heen te kijken. Ik ga er zelfs even voor zitten en zie tot mijn verbazing niet veel later 2 fietsers wandelend met de fiets aan de hand naar boven komen zwoegen. Deze duinhelling is eigenlijk net te hoog. , hoor ik ze mopperen tegen elkaar.

Een glimlach kan ik niet onderdrukken, zo had ik het nog niet bezien. Ik zag de grenzen van mijn skates en heb daardoor de grenzen van mijn omgeving over het hoofd gezien. Na nog een wandelende fietser in het vizier ben ik er van overtuigd dat ik mijn bank thuis nog even kan laten wachten en ik verder naar het zuiden kan gaan.

Een andere zee:
In Scheveningen trakteer ik mijzelf op vers brood van de bakker en settel ik mij op een bank aan de boulevard. Dat ik de eerste drukpunten van mijn skates bij mijn enkels ga voelen besteed ik nog geen aandacht aan.

Na een korte pauze rol ik over de boulevard uiteindelijk Scheveningen weer uit. Het is even zoeken naar de juiste weg om de haven te omzeilen maar na wat woonwijken sta ik weer aan het begin van een pad dat mij weer de duinen in leidt. Vol verwondering sta ik na een paar honderd meter alweer stil. Een enorme gele bloemenzee strekt zich uit tussen mij en de golven aan de kust. Ik blijf er even naar staan kijken voor ik mijn weg weer verder ga.

Ook dit pad slingert weer mooi door de duinen heen. wat minder stijl gelukkig dus krijg ik mijn slag eindelijk aardig te pakken. De vele doorkijkjes naar zee zijn een lust voor het oog. Zo dichtbij ook het strand dat de verleiding er even naar toe te gaan met moeite wordt onderdrukt. Bij Ter Heijde doemen er ineens flats op uit het niets, maar daarna is de natuur weer het enige dat je ziet.

Paniek:
Nog 13 kilometer tot Hoek van Holland, Zeeland komt in zicht. Dan schrik ik van een pijnscheut in mijn lies. Lichte paniek slaat toe als ik probeer mijn volgende slagen te slaan. De pijn snijdt als een mes door mijn lichaam als ik probeer voorzichtig verder te gaan. Daar gaat mijn tocht, flitst het vandaag voor de tweede keer al door mijn hoofd. Ik red het rollend tot een doorsteek naar zee en besluit dan stil te staan. Even sta ik versuft voor me uit te staren, hoe kom ik hier nu weer vandaan?

Dan doe ik voorzichtig mijn skates uit om wat vaster op de grond te staan. Ik blijf nog even staan en besluit dan om richting zee te gaan. Met een koel bad en wat langer rust zal het straks misschien nog wel weer gaan. Al is het maar tot de eerste mogelijkheid voor een bus, ik zal hier toch op eigen kracht uit dit duingebied weg moeten gaan.

Het lijkt alsof ook mijn lichaam geschrokken is van de plotselinge omwenteling, want zo snel en fel als de pijn er ineens was, zo is hij ineens ook weer weg. Verwondert voel ik op kousenvoeten hoe de eerste stappen pijnloos gaan. Wantrouwend zet ik mijn spieren schrap in het mulle zand van het strand, maar ook daar lijkt het goed te gaan. Voor niets paniek gezaaid, maar weer zijn er twijfels in mijn hoofd opgewaaid. Hoe vaak kun je de knop omzetten en weer verder gaan?

Een nieuwe poging:
Ik treuzel aan het strand en zwem heerlijk in de zee. Ik lig en kijk om mij heen en besluit uiteindelijk om voorlopig mijn spieren een andere taak te geven door te voet langs de kustlijn verder te gaan. Het tempo is er daardoor wel helemaal uit maar het is heerlijk om de uitrollende golven zachtjes over mijn blote voeten te voelen gaan.

Pas wanneer de haven van Hoek van Holland tot ongeveer een kilometer van mij verwijderd is, ga ik de uitdaging van mijn skates weer aan en zoek de weg weer op. Mijn eerste slagen zijn toch nog voorzichtig maar dan voel ik mijzelf weer als vanzelf verder gaan. Nou ja, als vanzelf... Bij ieder hobbeltje geven mijn enkels aan dat ze de druk niet langer willen doorstaan. Maar pas als ik vanuit Hoek van holland op een slecht geasfalteerde hobbelweg richting Maassluis ga kan ik echt niet meer om mijn zeurende enkels heen. Iedere keer laat ik mijn skates uitrollen en wordt de neiging om stil te staan steeds groter. Alleen het besef dat het op gang komen na het stilstaan nog meer zeer zal doen, laat mij iedere keer weer verder gaan.

Binnen handbereik:
Dit is wel de derde keer vandaag dat de tegenslag het wint van mijn wil om verder op weg naar Zeeland te gaan. De klok wijst aan dat het al 19.00 uur is en de kaart geeft de eerste campings pas na een ingeschatte 1.5 uur. De knop krijg ik bij deze feiten niet meer om en met een licht verslagen maar ook opgelucht gevoel rol ik uiteindelijk met moeite Maassluis binnen. Het bordje ns-station lijkt even het mooiste dat ik die dag kan zien. Maar gelukkig weet ik beter. Want ondanks de tegenslagen staan de afwisselende duinlandschappen helder op mijn netvlies. En zo is mijn eerste kennismaking met de kustlijn onder Scheveningen intens en toch heel geslaagd geweest.

Zeeland is de volgende keer binnen handbereik.

Ga naar skatetochten
Ga naar startpagina