SKATETOCHTEN

AMSTERDAM - LEIDEN (55km)

Amsterdam uitkomen vind ik altijd weer tegenvallen. Na een half uur slecht wegdek, stoeptegels en stoplichten kom ik eindelijk in Amstelveen. In gedachten ruik ik al het water waar ik straks kilometers lang langs zal rijden. Eerste doel is de groene route naar Oudekerk aan de Amstel. Dorp met enkel klinkers en toch ga ik hier liever dwars doorheen dan dat ik het perfect uitziende asfalt naast de snelweg volg. De afstand is om het even en je bent zo door het plaatsje heen, zonder echt iets gezien te hebben, maar toch .....

Na een stapvoets gehannes over de toch wel zeer onregelmatige ondergrond zie ik de lange baan van asfalt die mij langs het Amstel-Drechtkanaal zal voeren. Soms is het een verademing dat Nederland zo vol met deze zwarte verharde wegen ligt. Met lichte tegenwind vervolg ik mijn pad. Het is een stuk wat ik al vele malen geskate heb en nieuwsgierig als ik ben naar nieuwe gebieden voel ik een onrust in mij opkomen die mij harder laat werken dan eigenlijk mijn bedoeling was. Het is weer een eerste keer en een rustige opbouw lijkt op zijn plaats. Nes aan de Amstel, één keer ben ik in de verleiding gekomen om hier het fietsbordje groene route te volgen en heb ik de weg langs het water verlaten. Idyllisch was het zeker, een lieflijk landweggetje dwars door weiland en langs boerderijen. Groot nadeel was echter dat de boeren hier in plaats van hekken vooral veeroosters in de weg hadden aangelegd om hun vee op eigen terrein te houden. Voor de gemiddelde fietser en eventuele auto is dat daar geen probleem, maar al skatend was dit toch wel erg opletten geblazen.
Voortaan dat bord dus negeren. Het verkeersbord richting Uithoorn zal na twee kilometer nog steeds aangeven dat ik vier kilometer verwijderd ben van deze plaats. Met dit weer zullen daar zeker de terrassen aan het water weer opgesteld staan. Nog even geduld, dan kan ook ik aanschuiven bij de zonaanbidders onder het genot van een heerlijke kop koffie.

Ondanks de breedte van de weg schrik ik iedere keer weer van de grote touringcar-bussen die mij rakelings lijken te passeren. Ja, ik ben duidelijk niet de enige die geniet van deze route. Als ik langs het bankje kom waar, goed of slecht weer, altijd mensen aanwezig lijken te zijn, weet ik dat ik nog maar een paar bochten met het kanaal mee hoef te gaan voor de boulevard van Uithoorn voor mij op zal doemen. Vijf minuten later plof ik neer op het terras van café Drinken en Zo. Nu voel ik pas echt goed hoe krachtig de zon bezig is aan haar comeback. Dit pakt niemand mij meer af.

Op de kaart kijk ik onder het genot van een cappuccino naar de mogelijkheden voor het vervolg van mijn tocht. Leiden wordt het einddoel en al gauw zijn Westeinderplassen en Braassemermeer de trekpleisters die ik wil hebben gezien. Onderlangs dit keer, met als eerste richtpunt Vrouwentroost. Deze plaats kies ik vooral om de naam, want echt logisch op de route ligt het niet. Maar troost blijkt uiteindelijk moeilijker te vinden dan ik dacht want de bewegwijzering weigert dienst. Waar ik ook kijk, het is op geen enkel bord terug te vinden dus zet ik koers op Kwakel, Vrouwenakker en Kudelstaart. Waarschijnlijk doodgewone namen voor wie er woont, maar mij klinken ze vreemd in de oren. En dan kom ik ineens langs een handgeschreven bordje met het opschrift “gratis mee te nemen”, een heel assortiment van oude huisraat staat in Kudelstaart op de stoep uitgestald. Eén blik is voor mij genoeg om snel door te rijden. En toch ... zelfs luxe tuinstoelen staan er bij. Ook om mee te nemen?? Maar goed dat ik met mijn rugzak op mijn rug al genoeg bagage heb.

Even na deze plaats, wat ik op goed geluk doorkruist heb, sta ik oog in oog met het glanzende oppervlak van de Westeinderplassen. Wat een weidsheid. Oude boertjes schreeuwen elkaar haast onverstaanbaar iets toe. Wat een heerlijke plek om je gedachten de vrije loop te laten. Maar, niet te lang ..... dus na een slokje water op een bankje aan de waterkant ga ik gauw weer verder. Volgens de kaart lijk ik nog niet op de helft van mijn tocht te zijn en de middag is al aardig op gang. Snel door naar Lijmuiden om dan af te zakken naar Rijnsaterwoude en Woubrugge. De vorige keer nam ik de route bovenlangs maar daar kwam ik ineens bij een snelwegknooppunt rond Roelofarendsveen terecht wat de weg naar Leiden een stuk minder fraai maakte en na de eerste kilometers verloor ik toen ook al snel het zicht op het meer, dus hoopte ik op een mooiere route onderlangs. Mooi is het zeker, met een kerk en standbeeld in Woubruge die ik een volgende keer nog eens van dichterbij ga bekijken. En ach, een stuk afzien op je pad hoort er een beetje bij. Ook even afzien dus, op zeer open asfalt, jammer genoeg naast een te drukke verbindingsweg om in de verleiding te komen het veel beter uitziende wegdek naast het fietspad uit te proberen.

Vanuit Woubrugge zijn er twee wegen die naar Hoogmade leiden. Beiden even ver dus is mijn keuze weer snel gemaakt. Groen brengt altijd het risico van slecht wegdek met zich mee, maar meestal is de beloning ook des te groter. Hopend dat het klinkerpad wat ik insla vast wel een keer zal veranderen ga ik verder. De drukte van wandelaars verplicht mij om in hetzelfde stapvoetse tempo in de stroom mee te gaan. Verschrikt door het rare geluid achter zich gaan de meesten echter wel voor mij aan de kant en zie ik hoe ook hier de samenleving gehecht is geraakt aan het zwarte goud. De klinkers waren even een uitzondering geweest op een verder weer redelijk tot goede ondergrond. En mooi is het hier zeker. Volgens de kaart begeef ik mij langs de Wijde AA. Voorportaal van de vele molens die dit gebied rijk is. Dan ineens neemt het pad een onverwachte wending en word ik terug gedirigeerd naar de openbare weg. Misschien door een stuk weg dat even daarvoor opengebroken was, maar het juiste pad naar Hoogmade heb ik blijkbaar over het hoofd gezien. Dag auto’s, dag uitlaatgassen, daar ben ik weer. Gelukkig maar voor even want al snel volgt een fietsbord richting Leiden. Even zie ik mijzelf in een donkere tunnel onder de weg verdwijnen en moeten mijn ogen wennen aan het donker om te zien waar ik mijn wieltjes overheen laat rollen. Dan sta ik vrij plotseling weer oog in oog met de natuur. Op het kleine bruggetje sta ik even stil om alles in mij op te nemen wat ik zie. Wat kan Nederland toch mooi zijn.

De laatste tien kilometer is dan als een beloning wanneer je dwars door de weilanden op een smal fietspad richting Leiden kan gaan. Haast niets in de directe omgeving verraad dat je zo dicht bij een grote stad bent. Mijn schaatsslag moet ik drastisch inkorten om niet steeds naast het pad terecht te komen met mijn skates. De berijder van een paard stuurt haar dier naar de kant om mij vrij doorgang te geven. Buiten mijn eigen ritmische geluid hoor ik niets.
En dan ineens is er Leiderdorp. Ik stuit op de Oude Rijn en besluit in deze plaats de klinkers te mijden door over de stoep te gaan. Dat gaat maar net. Mijn einddoel is in zicht. Aan mijn gezicht voel ik dat ik heel wat zonuren heb gepakt. Mijn voeten geven aan dat ook het aantal kilometers niet gering is geweest. Als ik eenmaal Leiden binnenrijd vind ik het dan ook wel genoeg voor een eerste tocht. Nog een kleine toeristische omzwerving, ik heb tenslotte nog nooit de binnenstad van Leiden gezien en dan ga ik op zoek naar het station. De terrassen laat ik wachten tot de volgende ontmoeting. Nu is het tijd om per trein mijn reis huiswaarts te aanvaarden. Het is een mooie dag geweest.

Ga naar skatetochten
Ga naar startpagina